Elke gemiste oproep is een klant die verder belt.

U staat op een dak, onder een lavabo of met de handen in een zekeringkast. De telefoon gaat. U kan niet opnemen — of u neemt op en verliest tien minuten werk.

Wie belt, laat zelden een bericht achter. Hij hangt op en belt de volgende vakman die hij op Google vindt. De opdracht is weg voor u ze ooit gezien hebt, en u zal het nooit weten.

Uw voicemail lost dat niet op. Ze neemt geen gegevens op, stelt geen vragen, maakt geen afspraken en stelt niemand gerust. Ze verplaatst het probleem naar 's avonds, wanneer u moe bent en de helft van de nummers niet meer terugbelt.

Een telefoonsecretariaat werkt wel, maar kost veel en stopt om vijf uur — net wanneer een dakwerker of loodgieter het meest gebeld wordt.

De voicemail. De standaardoplossing, en de zwakste. De meeste bellers spreken niets in en bellen gewoon de volgende. Een voicemail kwalificeert niets, stelt niemand gerust en maakt geen enkele afspraak.

Het keuzemenu (« toets 1 voor… »). Gemaakt voor grote organisaties, vervelend voor iedereen. De klant wil praten, niet navigeren. Voor een zelfstandige heeft het gewoon geen zin.

Het menselijke telefoonsecretariaat. Doeltreffend, maar structureel duur: facturatie per oproep of per uur, enkel tijdens de kantooruren, en telefonisten die uw vak niet kennen. Vanaf een bepaald volume wordt de factuur onvoorspelbaar.

De partner of collega die opneemt. De echte oplossing van veel zelfstandigen. Ze werkt — tot ze niet meer werkt: ergernis, fouten in de boodschap, en een privéleven dat volloopt met beroepsoproepen.